November 2005

Marah

Marah

25-Novembre-2005, Sala Privat, Mataró.


Ressenya del concert publicada a Riff Fanzine:

"Nuevo (gran) disco de Marah, If You Didn't Laugh You'd Cry, nueva gira, mismo local que el año pasado, el Privat, pero esta vez los que decidieron desplazarse hasta Mataró para ver a los hermanos Bielanko fuimos bastantes más que en la ocasión anterior. No es de extrañar teniendo en cuenta que con el conciertazo de la última vez sorprendieron a más de uno con lo que habría corrido la voz.

Esta vez no contaban con la slide de Mike Brenner que fue suplido por un tercer guitarra que se sumaba a las de David y Serge. Tampoco hizo acto de presencia el banjo ya que David, como él mismo contó durante el show, lo rompió durante la prueba de sonido. Si bien es cierto que en algún momento los eché en falta, al guitarrista y al banjo, eso favoreció que el concierto fuera incluso más eléctrico que el anterior gracias a la omnipresencia de las guitarras.

Iniciaron el concierto con temas ya conocidos de sus anteriores discos, como Pigeon Heart de 20.000 Streets Under The Sky, pero no tardaron en atacar las canciones de If You Didn't Laugh You'd Cry, temas que mantienen el nivel compositivo del anterior disco pero que con una producción más directa no se alejan tanto de su sonido en directo. Como ya se ha dicho otras veces, poco tiene que ver el sonido de Marah encima de las tablas con el limpio sonido de estudio, por ejemplo los temas de Float Away With The Friday Night Gods, su disco más pop y por lo tanto menos "roots" rock, suenan fantásticos en directo mientras que en el CD son muy edulcorados.

A nivel de espectáculo irreprochables, tal como esperaba de ellos, cada gota de sudor que caía de las cabezas de los dos hermanos estaba completamente justificada y eso que el escenario no era precisamente grande como para que les permitiera demasiados movimientos. Mientras que David se dedicaba ocasionalmente a tocar la guitarra encima de una estructura a la izquierda del escenario, Serge optó por mezclarse con el público ya fuera tocando la guitarra, la harmónica o cantando. El resto del grupo, por otro lado, se mantuvo a un discreto segundo plano, sólo parecieron querer tomar un poco de protagonismo durante Float Away, tema en el cual tanto el batería como el nuevo guitarrista se colocaron en el centro del escenario para hacer los coros.

Hasta dos bises tuvieron que hacer los de Philadelphia, el último creo que inesperado incluso por ellos que ya se habían despedido e instado a que fuéramos a comprar sus CDs, gracias a la insistencia de un público entregadísimo y harto satisfecho con lo que estaba presenciando. Grandioso final de fiesta con David rompiendo todas las cuerdas de su guitarra y Serge, fuera de control, tocando la harmónica entre el público tirado en el suelo de la sala. En definitiva, un concierto fantástico de más de dos horas, nada más y nada menos de lo que se pide a Marah en directo. Si el año pasado soprendieron, éste consolidaron su reputación como monstruos del escenario."

169, 170 i 171


26-novembre-2005: La Perla Rock'n'Roll Bar (C/ La Perla, 26).


19-novembre-2005: estació de Renfe de Girona.


16-novembre-2005: Dins d'un bar al carrer Avinyó.

The Soundtrack Of Our Lives

T.S.O.O.L.

20-Novembre-2004, Sala Apolo, Barcelona.

Ressenya publicada a Riff Fanzine:

"Después de cancelar, por dos años consecutivos, su actuación en el Azkena debido a la grabación de su úlltimo álbum Origin Vol.1 (el año que viene aparecerá el Vol. 2) estaba expectante por ver de que manera eran recibidos TSOOL. Pues bien, aunque no conseguieron llenar completamente Apolo, los suecos convencieron, y de qué manera. Creo poder afirmar que todos los que estuvimos allí esa noche les perdonaríamos cualquier cosa mientras sigan dando conciertos de este nivel.

Puntualmente a las 10 se plantaban en el escenario el orondo Ebbot Lundberg y el resto de Soundtrack of Our Lives. Curiosamente no basaron su repertorio en su nuevo disco, del que tocaron unos pocos temas como Transcendental Suicide y Big Time, sino que tocaron temas de toda su trayectoria. Podría decirse que la balanza se inclinó a favor de Behind The Music, su anterior disco, que por algo es el que los dio a conocer fuera de su Suecia natal. De éste oímos, entre otras, Broken Imaginary Time, The Flood, Still Aging o Sister Surround, junto con temas anteriores como Century Child de Extended Revelations o Instant Repeater '99 de su primer àlbum, Welcome to The Infant Freebase.

Dejando a un lado los fríos detalles del setlist, el concierto, como apuntaba antes, fue colosal. Desde el primer momento TSOOL se metieron en el bolsillo a un público que se veía con ganas con una puesta en escena impecable, ni tan solo los problemas ocasionales que tenía Ian Person con su guitarra ensombrecieron el espectáculo. Ya en los primeros temas las primeras filas estaban completamente alborotadas, gracias en parte a que Ebbot aprovechaba el hecho de que en Apolo no hay foso para cantar en el límite del escenario arropado por el público la mayor parte del tiempo, posición que fue imitada por los dos guitarristas y el bajista repetidas veces, consiguiendo una bonita conexión con los asistentes.

Con el nivel justo de espectacularidad y de poses rockeras, por parte de los dos guitarras principalmente, combinado con una solvencia musical irreprochable y una colección de canciones impecable era muy difícil, por no decir imposible, no rendirse a sus pies. En este caso, literalmente, ya que acabamos el concierto a los pies de un Lungberg que se había situado con el micro entre el público a ritmo de 21st Century Rip Off. Hasta dos bises nos ofrecieron los suecos, en los cuales tocaron la maravillosa Nevermore, lo que supone una intensa hora y media de música de alto nivel. Rock/Pop con toques psicodélicos 60's... ¿a quién le importan las etiquetas tratándose de The Soundtrack of Our Lives?

Quien tenga oportunidad de verlos en Santiago de Compostela este diciembre que no se los pierda. Muy grandes."

14 Novembre

Sé que últimament tinc el blog molt deixat de la mà de déu, no és que sigui un vago, és que estic molt enfeinat últimament. Aquesta setmana encara no he anat a Sant Lluc, aquests són de la setmana passada que encara no els havia penjat.

Jesús de Natzaret i Janice Wood

Dos dissenys de personatges secundaris, tampoc definitius encara.

Two new character designs, not yet definitive either.
Jesús

Janice Wood

John Tornado, nou enfoc

Segueixo jugant amb l'aspecte del personatge.

167 i 168


04-novembre-2005: Hospital de Sant Pau.
Esperant amb la meva àvia que fos el seu torn per una prova.


10-novembre-2005: Casa Freixo.
Impresionant el ludòpata, al final li han tocat 90€ però segur que al cap de mitja hora ja se'ls haurà gastat amb la maquineta.

Apunts del dia 8 de novembre

John Tornado

Fa uns mesos l’Stygryt va contactar amb mi per presentar un projecte de còmic al mercat francés, John Tornado. Vaig trobar tant la proposta com el còmic interessants i vaig començar a fer algún disseny fa temps, però entre pitos i flautes no he pogut avançar gaire. M’he proposat acabar les mostres del projecte abans del festival d’Angoulême (finals de gener), no perquè hi hagi d’anar, que ja m’agradaria, sino perquè em sembla una data raonable i el festival em serveix d’excusa.

Deixo un parell d’esbossos inicials del John, no sé si evolucionarà gaire fins arribar al disseny definitiu, de moment m’he centrat amb la cara:

Some time ago Stygryt contacted me to work in a comic project for the french market, John Tornado. I found both the proposal and the project interesting and I started working in the designs for the characters but I had to put the project aside due to real work. I want to get back to the project so I have made my mind to finish the sample pages before the end of January, next year, coinciding with the Angoulême festival, even though I probably won’t be there I’m just using that as an excuse.

These are a couple of the initial designs for John, the face basically, the final version may change a lot: